Het gevoel van Organon

Blogs

13-01-2012  Uitgeschreven

Als tijden schrijf ik al geen blogs meer op deze site. Ik krijg daar vragen over. Vandaar nog eenmaal een blog.

Om te beginnen, deze site heet 'Het gevoel van Organon'. Ik moet u wellicht uit een droom helpen. Organon bestaat niet meer, is dood en begraven. Heimwee hebben is mooi, maar voor medewerkers een absoluut doodlopende weg. Ik ben niet de enige die dit zegt, de voormalige voorzitster van de OR zei dit ook in een uitgebreid artikel in het Brabants Dagblad van 24 december 2011. Was Organon wellicht niet het meest efficiƫnte bedrijf wat er was en werden er soms vreemde besluiten genomen, het was winstgevend en sociaal. Nu we onder Amerikaanse vlag opereren is dat anders. De mens staat veel minder centraal, ook al beweert het bedrijf anders. Naar werknemers geeft ze aan dat veiligheid hoog in het vaandel staat. Elk ongeval is er 1 teveel. Dat is een positieve insteek, maar is het ook realistisch, immers een oud gezegde is, waar gewerkt wordt vallen ook spaanders. Een aantal medewerkers heeft dan ook vraagtekens bij de maatregelen die worden genomen. Merck/ MSD wil wereldwijd dezelfde maatregelen, maar als nuchtere Nederlanders vragen we ons eerst af op welke gebieden er nu de meeste ongevallen gebeuren, daar zou je de zaken het eerst moeten aanpakken. Je kunt je afvragen of het dragen van schoenen met stalen neuzen op een afdeling waar nog nooit iemand op zijn voet heeft laten vallen, wel zoveel prioriteit moet krijgen. Het is maar een voorbeeld.

Dat het de afgelopen jaar in 'Oss' geen plezierige tijd is geweest, is het intrappen van een open deur. In amper 6 jaar is het aantal medewerkers van ruim 5000 teruggebracht naar ruim 3000. Wereldwijd is die terugval nog veel groter, want Organon had ongeveer 17.000 medewerkers en daar is minder dan de helft van over. Maar tijd om te rouwen is er niet, want de sluisdeuren van veranderingen staan vol open. Dat men in de VS tevreden is over die veranderingen en dat de prestaties van 'Oss' gewoon goed zijn, dat wil nog niet zeggen dat medewerkers blij zijn met alle veranderingen. Maar onze Amerikaanse baas wil dat we continu verbeteren en ook telkens efficiƫnter gaan werken. De grote vraag is waarom?

Met de winst en omzet is niets mis. Althans zo lijkt het. Want in absolute getallen is Merck het farmaceutische bedrijf dat de meeste mensen op straat heeft gezet, geen enkele concurrent is zo rigoureus geweest en heeft ook nog eens aangekondigd nog eens 13.000 mensen te willen laten afvloeien. Je kunt je dan afvragen of de winst van Merck niet gedeeltelijk wordt bereikt door het laten afvloeien van medewerkers? Als dat zo is, dan heeft het bedrijf de komende jaren wel een probleem, want men kan daar niet mee doorgaan. Want niet alleen raakt het arsenaal aan af te vloeien medewerkers op, ook de grote blockbusters raken over hun houdbaarheidsdatum. Dit zijn discussies waar we ons onder de vlag van AKZO niet zo veel zorgen maakten. Die wereld is wel veranderd. En verandering is tegenwoordig het mode verschijnsel.

Ik vraag me echter wel eens af of mensen al die veranderingen nog wel kunnen bijbenen. Onlangs zag ik een reclame spotje waarin werd gezegd 'wat we vandaag kopen is vanavond al uit de mode, we zijn op zoek naar het nieuwste van het nieuwste'. Hoe triest ook, het lijkt waar te zijn en dan denk ik wel eens aan de term duurzaam. Vaak zijn nieuwe zaken beter en zuiniger, maar men vraagt zich zelden af wat daar voor nodig is. Om bij me zelf te blijven, ik rijd een oude auto. Niet super zuinig, tegenwoordig zijn er auto's die zeker 2 keer zo zuinig zijn. Maar hoeveel energie kost het om die auto te maken en hier naar toe te transporteren? Hoeveel kilometers kan ik nog rijden met mijn oude auto voordat ik aan die 'vervuiling' toe kom? Veel meer dan ik er momenteel rijdt, dat kan ik u verzekeren, dus blijf ik in mijn oude auto rijden, want dat is duurzamer dan een nieuwe aanschaffen. Maar helaas, zo wordt vaak niet gedacht? Men denkt te vaak dat verandering gelijk staat aan verbetering.

Dat er veel is veranderd in 'Oss' wil niet per definitie zeggen dat het beter gaat. Ja, cijfermatig zeker, want met minder mensen maken we nog steeds dezelfde omzet en winst, zijn we er kwalitatief op vooruit gegaan, maar wie dieper kijkt, kan op bepaalde plekken een heel ander beeld bespeuren. Wat dat is, kan ik niet schrijven (bedrijfsgevoelig), maar het gaat dan toch weer om de mens.

Wellicht hebt U in het nieuws gezien dat mevrouw Nurten Albayrak van het COA enige tijd geleden op non actief is gesteld omdat de NOS berichtte dat het binnen het COA er een vrees is voor de leiding en er een angstcultuur heerst. Deze week verklaarde Albayrak bij Pauw en Witteman dat ze hier nooit iets van heeft gemerkt en dat er binnen de organisatie voldoende mogelijkheden zijn om met klachten en problemen terecht te kunnen. Dat zou zo kunnen zijn, maar het kan ook zijn dat het personeel zich niet durft uit te spreken, uit angst voor hun baan. Een angst die niet onterecht is, want Albayrak gaf ook aan dat het COA te maken heeft met een wissend aanbod van aantallen asielzoekers en er dus regelmatig grote aantallen medewerkers worden ontslagen. En omdat medewerkers daardoor angst hebben om zich uit te spreken, kan het heel goed zijn dat Albayrak inderdaad niets merkt van de onvrede en denkt dat de organisatie goed draait. Trek zelf uw conclusie t.a.v. MSD, ik zeg niets.

Met MSD in Oss gaat het dus goed, ook al heeft dat een prijskaartje gehad. Of inzet van medewerkers om de veranderingen gelijk staat aan betrokkenheid, daar durf ik wel een vraagteken bij te zetten. Maar managers kijken nu eenmaal met een andere bril dan medewerkers. Maar in een maatschappij waar angst zaaien ongeveer de standaard is geworden, kun je je afvragen of dat in een Angelsaksische bedrijfscultuur dit ook niet zo is.

Voorlopig ben ik uitgeschreven, maar ik beloof U dat ik deze website dit jaar een ander tintje zal geven, ik moet alleen nog nadenken hoe. Ik wens een ieder dan ook een 2012 toe waar we weer eens tot de zin van het leven kunnen komen en beseffen waarom we hier op aarde rondlopen.


bron:  Het gevoel van Organon | Auteur: Alfred Heeroma
Dit bericht is 4693 maal bekeken


Nog in te vullen