Het gevoel van Organon

Blogs

04-12-2010  Gedrevenheid of grootheidswaanzin

Merck & Co (MSD buiten de VS en Canada) heeft al een tijdje het streven om het beste farmaceutische bedrijf te worden. Ik vraag me een tijdje af wat ik me daar bij moet voorstellen, hoe ga je dat beoordelen, kun je dat meten? Als je de meeste medicijnen verkoopt, ben je dan ook het beste farmaceutische bedrijf? Als je de grootste omzet hebt, ben je dan de beste? Als je meeste mensen een gezond leven kan laten leiden, ben je dan het beste farmaceutische bedrijf. Wat moet ik me voorstellen om te werken voor 'het beste farmaceutische' bedrijf, hoe moet ik die boodschap uitdragen? Hoe moet ik überhaupt een boodschap uitdragen van een bedrijf waarvan ik niet eens weet wat het precies doet?

Afgelopen donderdag nam Merck & Co het kleine farmaceutische bedrijf SmartCells over voor $ 500 miljoen. SmartCells houdt zich bezig insuline om suikerziekte beter te beheersen en wordt als innovatief aangemerkt. Word je door het kopen van kennis het beste farmaceutische bedrijf? En dat terwijl je aan de andere kant een hele onderzoeksafdeling in Oss op wil doeken en onder te brengen in de VS, terwijl men juist daar niet in staat is gebleken om voldoende nieuwe producten te ontwikkelen. Ik weet het niet meer en nu doe ik maar gewoon mijn werk, maar waarvoor eigenlijk ben ik al een tijdje kwijt. Bij Organon had ik het overzicht nog wel, maar nu ben ik de draad kwijt. Alles moet op zijn Amerikaans, zonder, ogenschijnlijk, enig respect voor Europese/ Nederlandse cultuur. Er wordt niet gezegd 'dit is je doel, zorg maar dat het bereikt', maar 'je doet het zoals wij het willen en dan zullen we het doel wel bereiken', waarmee elke creativiteit weg wordt gehaald. Ik zeg niet dat de ideeën van de Amerikanen slecht zijn, maar het is de wijze waarop het ons wordt opgedrongen. Het is een gedrevenheid waar sommigen goed mee om kunnen gaan, maar velen ook niet.

Is MSD daarmee een slechte werkgever? Dat vind ik een lastige vraag. Deze week vroeg iemand mij waarom ik hier werk, als ik er zoveel moeite mee heb. Ik had daar niet zo één, twee, drie een antwoord op. Enerzijds heb ik er niet om gevraagd om voor dit bedrijf te werken, maar anderzijds werk ik er wel. Helpt het om er weg te gaan? Het is een soort worsteling waar ik niet uit kom. Sommigen gaan wel weg, omdat ze de toekomst vrezen. Andere zien weer kansen. Het is een gevoel dat ik nog niet voor me zelf op een rijtje heb kunnen zetten. Voorlopig heb ik er voor gekozen om mee te gaan met de flow, maar dat wil niet zeggen dat ik me de mond laat snoeren, ook al zit ik niet in de positie om veel te veranderen. Het enige wat ik kan, is er over schrijven.

Sinds enige weken hangen er door het bedrijf 'posters' waarop MSD aangeeft een veilige werkplek voor medewerkers wil en vraagt daarbij de medewerking van de medewerkers. EHS (Environment, Health en Safety) staat hoog op de agenda. Op zich positief, maar anderzijds bekruipt me het gevoel dat het bedrijf schadeclaims wil voorkomen. En die tweespalt treft me vaker bij de maatregelen die het bedrijf neemt; gaat het om het bedrijfsbelang of gaat het ze echt om het belang van de medewerkers. Deze week werd ook bekend dat per 1 januari er een nieuwe CEO komt. Of hij een ander beleid gaat voeren, betwijfel ik, want hij heeft al aangegeven de het bestaande beleid verder uit te bouwen.

Het zal nog even duren of ik echt gevoel heb wat MSD nu wil. Of er sprake is van gedrevenheid (bijvoorbeeld het bestrijden van rivierblindheid in Afrika) of van grootheidswaanzin (de toenemende groei) of van iets anders.


bron:  Het gevoel van Organon | Auteur: Alfred Heeroma
Dit bericht is 2450 maal bekeken


Nog in te vullen