Het gevoel van Organon

Blogs

01-01-2011  Niet meer terugkijken?

Vandaag had bekend moeten worden wat er met d'n Organon zou gebeuren, maar een paar weken geleden werd al duidelijk dat dit pas half februari bekend zal worden gemaakt. Jammer, want de onzekerheid voor de medewerkers duurt zo nog langer. Alle onderhandelingen gebeuren in het geheim en medewerkers kunnen dus niets inbrengen. De ondernemingsraad zit wel bij de onderhandelingen, maar ze kunnen hun achterban niet raadplegen. De 2 onderhandelaars moeten er maar het beste van maken en als er dan een plan is, dan kan er nog wel over gestemd worden, maar wat stelt dat nog voor?

Toen in eind jaren 80 van de vorige eeuw klaar was met mijn studie, wilde ik het liefst bij een kleine organisatie werken. Dan zou ik geen nummer zijn en kon ik meedenken over wat er werd gedaan. Na mijn studie ben ik eerst als uitzendkracht gaan werken en zo kon het gebeuren dat ik bij Diosynth en later bij Organon tijdelijk aan de slag kon. In mijn optiek een groot bedrijf, maar ik voelde toch een enorme betrokkenheid van de medewerkers. Dat vond ik wel opvallend. Ik merkte ook dat er geluisterd werd naar medewerkers. Het gedachtegoed van de toenmalige managers moet vast zijn geweest dat de mensen op de werkvloer 'ervaringsdeskundigen' zijn en dat je daar zo optimaal gebruik van moet maken. Ik merkte ook dat er veel gepolderd werd, niets van 'je moet dit' maar 'als je denkt dat het beter kan, toon het dan maar aan'. Dat stimuleerde medewerkers. Er was ook een ideeënbus waar je tips voor besparingen in kon doen.

Ik vond het dus eigenlijk eigenlijk wel gemoedelijk bij Organon en de jaren die volgden bleef dat gevoel ook wel. Er kwamen wel meer regels, maar op een één of andere manier verliep dat gemoedelijk, niet dat ik nooit heb staan ‘vloeken’, maar over het algemeen was er ruimte voor compromis.

Toen in 2007 ineens een Amerikaans bedrijf het voor het zeggen kreeg, veranderde er wel veel, hoewel er ook wel begrip was dat Organon vanuit een totaal andere bedrijfscultuur kwam. We moesten ons aanpassen en er werd ons verteld wat het bedrijf belangrijk vond. We probeerden ons er aan te houden, wat niet altijd gemakkelijk was en er moest veel gepraat worden. Na 2 jaar leek het er op dat we redelijk in de pas liepen.

Maar toen werd dit Amerikaanse bedrijf verkocht aan een ander Amerikaans bedrijf en die had weer andere prioriteiten. Wederom moesten we ons fors aanpassen, maar deze keer was er geen tijd, alles moest zo snel mogelijk in lijn zijn met was MSD (Merck&Co) wilde. Polderen was er niet bij en ook niet een vraag ‘bereik dit of dat doel, en zie maar hoe je het doet’, wie baas is bakt koek. Wereldwijd moet het bedrijf op dezelfde wijze werken. Ruimte voor cultuurverschillen is er niet en het moet allemaal zo eenvoudig mogelijk. En ja dat was een probleem, want als je poldert, dan kom je wel eens op moeilijke constructies. Op zich is het dan niet fout om die constructies weer onder de loep te nemen en er met nieuwe blik naar te kijken. Maar wat bleek? Op veel punten had door al dat polderen Organon een voorsprong op MSD, maar dat paste dus niet binnen het bedrijf en moesten er op diverse plekken stappen terug worden gezet. Als medewerker werd je daar niet altijd vrolijk van. Op andere punten konden we gelukkig ook weer een paar stappen vooruit doen, maar dat dit niet gemakkelijk is, moge wel duidelijk zijn.

Nu dacht ik dat Nederlanders een volk van praters is, veel overleg. Ik ben meer een doener, gewoon aan de slag en kijk maar waar het schip strand. Dat is natuurlijk een risico, want je kunt dan ook wel eens verkeerd uitkomen. En dat willen Amerikanen niet, je moet weten waar je naar toe wilt en je zal daar ook komen, niets geen risico's. Om dat te bereiken moet je dus weten waar je mee bezig bent en ‘meten is weten’ en er wordt nu dus ook van alles gemeten en aan de hand daarvan wordt constant de koers aangepast, als dat nodig is.

Ik heb wel eens Amerikanen gesproken die me vertelden dat voor al dat meten bij sommige bedrijven hele teams bezig zijn. Veel menskracht dus. Maar ik vraag me wel eens af als je het gewoon op de gok doet, je uiteindelijk niet goedkoper en beter af bent. Al dat meten kan je ook blind maken. Je gaat af op getallen, plaatjes, grafieken, statistieken en niet meer op je gezonde verstand. Dat laatste zal wel ouderwets zijn en daarom mogen we niet meer terugkijken, maar moeten we ons vizier richten op de toekomst. Een toekomst die onzeker is, waar je als medewerker geen invloed op hebt en, zoals Guido Weijers al zei in zijn oudejaarsconference: 'alles draait om geld'. Immers als het niet om geld zou gaan, dan hoefden die overleggen ook niet in het geheim te zijn. De vraag of mensen op de werkvloer nog wel meetellen en de ervaringsdeskundigen zijn, durf ik al niet eens meer te stellen. Ik zal oogkleppen opzetten en vooruit kijken, maar wie zei ook al weer 'we weten dat we van de geschiedenis moeten leren, alleen we doen het niet'?


bron:  Het gevoel van Organon | Auteur: Alfred Heeroma
Dit bericht is 1882 maal bekeken


Nog in te vullen