Het gevoel van Organon

Blogs

09-04-2011  Wie maalt daar om?

Na een aantal weken vakantie keerde ik deze week terug op mijn werk. Daar was wel het één en ander gewijzigd, niet in de laatste plaats door de ontwikkelingen van de afgelopen weken. Ontwikkelingen die je niet vrolijk stemmen, zeker als je constant collega’s tegen het lijf loopt die boventallig zijn verklaard. Ze vertelden me dat ik blij mocht zijn dat ik op de bewuste 14 en 15e maart, toen bekend werd wie er wel en niet binnen de farmaceutische productie mocht blijven, aanwezig was. Ik was in de gelukkige omstandigheid dat ik het al een paar dagen eerder wist, omdat ik mijn vakantie al had geboekt en niet bereikbaar zou zijn. Op de bewuste dagen waren vele zenuwachtig en een aantal ook teleurgesteld, geschokt en/ of verdrietig, omdat ze het bedrijf moesten verlaten. De impact is groot, niet alleen voor die mensen, maar ook voor de collega’s die mogen blijven. Dat is een gevoel die ik met geen pen kan beschrijven.

Daarnaast is er natuurlijk de ontwikkeling van het afketsen van het businessplan en het ineens erg actuele plan B. Je vraagt je dan af of dit alles wel nodig was geweest en wie er fouten heeft gemaakt, als die al zijn gemaakt. Dat is lastig omdat een deel van de informatie nog steeds geheim is en een objectieve beoordeling dus nagenoeg onmogelijk is, maar op gevoel kun je ook ver komen, en dat gevoel zegt me dat er gespeeld is, en nog steeds wordt, met mensen, die uiteindelijk geen moer te zeggen hebben, hoe vaak ze ook de straat op zijn gegaan, bij onderhandelingen hebben gezeten of anderszins hun inzet hebben getoond. Waarom? Omdat de zaak in Nederland dan wel groot in het nieuws is, maar in het buitenland nagenoeg helemaal niet speelt en al helemaal niet bij de aandeelhouders, die in mijn optiek de grootste schuldigen zijn aan de hele teloorgang van de farmaceutische industrie. Zou het journaille zich daar eens op willen richten? Tijdens mijn vakantie zag ik de film ‘Love and other drugs’, een absolute aanrader, want al zou maar 25 % van de film waar zijn, dan kun je zien hoe ziek de farmaceutische wereld is. Dat werd ook vorige maand weer duidelijk toen apotheekketen CVS (in de VS) betrokken lijkt te zijn bij het verkopen van klantgegevens.

Maar weer terug naar MSD/ Organon. Had het anders gekund? Wellicht even zinvol om een historisch perspectief te maken.

6 jaar geleden maakte Organon onderdeel uit van AKZO (Pharma) en droeg jaarlijks flink bij aan de winst van AKZO. De bedrijfsvoering bij Pharma kon beter, maar er was op zich niets mis mee. Met regelmaat werden er nieuwe producten op de markt gezet en er was een jaarlijkse omzet die ruim boven de € 2 miljard lag en de winst lag tussen de € 300 en 500 miljoen. Op zich niets om over te klagen (al doen aandeelhouders dat altijd). Pharma had een eigen ontwikkelafdeling (R&D), productie afdeling (zowel grondstoffen als eindproducten) en een goedlopende verkoopafdeling en, niet het minst belangrijk, over het algemeen tevreden klanten (en werknemers).

Maar AKZO wilde af van Pharma, omdat het bedrijf zich wilde richten op coatings en chemie. Blijkbaar vergeten waar de 'O' in AKZO voor staat. AKZO wilde dit door Pharma naar de beurs te brengen en er een zelfstandig bedrijf van te maken. De voorbereidingen daarvoor waren al afgerond toen er vanuit de VS ineens een bedrijf, Schering Plough, een bod deed op pharma dat hoger lag dan de waarde die op de beurs opgehaald kon worden. Zonder enig overleg werd er op dit bod ingegaan, mensen werden er in gepasseerd en werd Pharma verkocht. Geen overheid of Europese gemeenschap die hier bezwaar tegen had. Achteraf gezien kun je nu wel stellen dat dit niet zo had moeten zijn, maar ja regels zijn regels en daar werd aan voldaan. Er werd echter 1 voorwaarde gesteld en dat was dat Intervet (diergeneeskunde) moest worden afgestoten. Dat onderdeel zou in Merial worden opgenomen, maar ondertussen weten dat dit ook geen succes is geworden en je kunt je dus afvragen of wel aan de voorwaarde is voldaan. Maar wie maalt daar nog om?

Het bod dat Schering Plough over had voor Pharma is, ook achteraf gezien, veel te hoog geweest en de kosten daarvoor zitten nu bij Merck & Co, dat in 2009 Schering Plough inlijfde. Topmanagers incasseerden ruim € 100 miljoen aan bonussen, terwijl nu blijkt dat ze een holle kies hebben verkocht, maar wie maalt er nu nog om?

In de 2 jaar dat Schering Plough ook in Oss de baas was, werden er ruim 600 banen geschrapt, werd verkooporganisatie uitgedund en het bedrijfsbeleid gewijzigd, maar je kon in ieder geval zeggen het proces in redelijkheid werd uitgevoerd, niet om er blij van te worden, maar aanvaardbaar (al zullen degenen die er toen de dupe van zijn geworden er anders over denken). De overname in 2009 was minder subtiel en ook de wijze waarop Merck & Co de bezem door zaken haalden. Ze hadden vooraf al gesteld dat het samengaan van beide bedrijven synergie voordelen van ongeveer $ 3 miljard moeten opleveren tegen 2012. Dat zou ten koste gaan van ongeveer 12.000 banen wereldwijd. Ondertussen heeft Merck & Co laten weten dat dit niet gered zal worden en hoe meer ik er over nadenk zou dat best eens kunnen zijn door koppigheid van de medewerkers in Oss, immers wel de grootste vestiging van Merck & Co buiten de VS. Ondertussen is het Organon van 6 jaar geleden al lang uitgekleed en niet meer vergelijkbaar. Dat dit heeft kunnen gebeuren, zonder dat iemand ingreep, daar maalt blijkbaar niemand om.

Nu zijn managers er voor om moeilijke beslissingen te nemen in moeilijke tijden. Het vreemde is echter dat er op het eerste gezicht helemaal geen moeilijke tijden zijn voor Merck & Co. Er worden bakken met winst gemaakt, dus waarom zo hard ingrijpen in het bedrijf? Alleen om je aandeelhouders tevreden te houden. Als dat zo is, dan weet je ook gelijk waar het bedrijf voor staat, niet voor de consument, maar voor mensen die geld willen verdienen aan het leed van anderen. Natuurlijk zijn er problemen. Dat heeft alles te maken met een leeglopende pijplijn, hoe halsstarrig het bedrijf ook volhoudt dat het wel goed zit met die pijplijn. Als die pijplijn inderdaad aan het leeglopen is (en na 2013 vele patenten van huidige producten afloopt) wiens schuld is dat dan? Is dat dan niet de schuld van de managers die nu al die mensen buiten knikkeren en vette bonussen opstrijken? Maar wie maalt daar om?

Het gaat niet zo zeer om de ontslagen die in Oss/ Schaijk vallen, dat kan gebeuren, maar het gaat om de manier waarop. Lokaal is de impact natuurlijk groot, maar naar de toekomst zal de impact nog veel groter zijn. De consument zal er de dupe van worden. Immers de reputatie van de Big Pharma (de grote farmaceutisch bedrijven) is op dit moment niet echt goed te noemen. Wie zich gaat verdiepen in de rechtszaken rondom deze bedrijven zal op bedroevende gegevens stuiten, maar ook de manier waarop deze bedrijven hun producten verkopen, mogelijk omkoping, steekpenningen en dan ook nog de slechte naam die de bedrijven, ja ook Merck & Co, hebben bij klanten. Die klanten hebben echter geen keuze om naar andere bedrijven te gaan omdat of het aanbod te klein is of omdat er geen alternatieven zijn, maar op dat gebied valt nog veel te verbeteren.

Wellicht ben ik nogal negatief over de ontwikkelingen op het gebied van de farmaceutische gezondheidszorg, maar ik zie nog maar weinig zonnestralen en daar zal ook de consument last van krijgen. Die zou daar eens wat van moeten zeggen en er bij overheid op moeten aandringen dat die grote jongens eens op de vingers getikt worden. Het immers niet voor niets dat er steeds meer kleine bedrijfjes ontstaan die willen proberen medicijnen sneller op de markt te krijgen, iets wat de grote jongens niet lukt, maar daarover later in een ander blog.


bron:  Het gevoel van Organon | Auteur: Alfred Heeroma
Dit bericht is 2064 maal bekeken


Nog in te vullen