Het gevoel van Organon

Blogs

15-05-2011  Afscheid van Organon

Afgelopen weken heb ik van veel vertrekkende medewerkers afscheid moeten nemen. Dit is het gevolg een reorganisatie bij de farmaceutische productie (eindproducten). 175 medewerkers zijn boventallig geworden. Enkele medewerkers blijven nog wat langer omdat hun vertrek een te groot gat zou laten in de organisatie.

Morgen (maandag) zijn de medewerkers, die nog wel in dienst zijn, verplicht om zich te melden bij een bijeenkomst. Die verplichting roept een vraag op; als die verplichting er niet zou zijn, zou er dan niemand komen? Als dat zo is, dan kun je wel spreken van een vertrouwenscrisis tussen medewerker en bedrijf. Het wordt gebracht als een soort verplichte ‘cursus’, maar reorganisatie kun je niet leren. Als dit het eerste sein is van de nieuwe bedrijfscultuur, dan staat ons nog veel te wachten (en als ik de mails en mededelingen nalees, dan volgt er nog meer).

Vorig jaar is er door het bedrijf een onderzoek gedaan onder alle medewerkers van Merck/ MSD. Eén van de punten die naar voren kwam is dat de betrokkenheid bij het bedrijf erg laag is, dus niet alleen in Nederland. Betrokkenheid is wel als een doelstelling opgenomen, maar staat wel op het laagste plan; voldoen aan regelgeving (compliance) en verkoop (supply) staan op een veel hoger plan. Ik mag hopen dat verplichte bijeenkomsten niet de oplossing is om de betrokkenheid te vergroten. Bovendien zou het bedrijf een dergelijk onderzoek jaarlijks moeten uitvoeren, want dan kun je de voortgang meten (en meten is een zeer belangrijke tool bij Merck/ MSD). Afgelopen week bleek bij het leger dat het vertrouwen in de minister tot een minimum was gedaald. Het zou mij benieuwen hoe groot het vertrouwen van de medewerkers is in de leiding van het bedrijf, maar of het veel zou uitmaken, betwijfel ik.

Deze week vond ook de laatste wandeling plaats van ‘Het gezicht van Organon’. 10 maanden lang liepen een aantal medewerkers dagelijks (de laatste tijd wekelijks) van het bedrijf naar het gemeentehuis. Donderdag deden ongeveer 100 medewerkers mee. De stoet werd vooraf gegaan door een spandoek met de tekst ‘This is about people’ (het gaat hier om mensen). Veel van mijn collega’s hebben het gevoel dat medewerkers er eigenlijk helemaal niet toe doen. Paul Brons (RvC) zei in het gemeentehuis dat Merck aanvankelijk helemaal een streep wilde halen door de vestiging in Oss. Dit zonder ooit te onderzoeken wat er in Oss gebeurde. Puur zakelijk dus. Later werd dit ‘afgezwakt’ tot 2175 ontslagen. Door inzet van het personeel, OR en RvC zijn het er nu nog ongeveer 1100 medewerkers. Dat kun je allemaal als winst zien, maar de echte winst zou pas zijn als Merck/ MSD onvoorwaardelijk het vertrouwen in de medewerkers zou uitspreken. Pas nadat de OR/ RvC had afgedwongen dat optie tot een (gedeeltelijke) verkoop van Organon onderzocht zou worden, begon Merck/ MSD in te zien dat ‘Oss’ weldegelijk waarde had, maar niet paste in het plaatje van Merck. Maar verkopen wilde ze niet, want daarmee zou de concurrentie geholpen worden. Wederom een strategische beslissing, waar nog steeds geen vertrouwen in de medewerkers uitspreekt. Het zou CEO Frazier gesierd hebben als hij toch minstens een paar keer openlijk zijn gezicht had laten zien in Oss, nota bene één van de grootste vestigingen van het bedrijf buiten de VS/ Canada.

Donderdag werd ook bekend dat de OR en RvC, onder voorwaarden, hebben ingestemd met Plan B. Dit omdat dit het maximaal haalbare zou zijn. Misschien hebben ze wel gelijk in kader van ‘if you can’t beat them, you better join them’, maar daarmee is Organon wel officieel ten grave gedragen. Het onderzoek zoals dat tot nu toe werd gedaan, verdwijnt helemaal en wordt vervangen door onderzoek naar medicijnen tegen allerlei welvaartsziektes (waar in het algemeen het meeste geld wordt verdiend). Niet dat dit onderzoek niet gedaan moet worden, maar moet dit ten koste gaan van onderzoek naar medicijnen op ander gebied? Een gedeelte van het onderzoek wordt overgeheveld naar productie, omdat het daar beter op zijn plek zou zijn. Het spreken over een ‘nieuw Organon’ is op zich redelijk misselijkmakend, want er is in feite niets meer over van Organon, niet qua bedrijfsbeleid en ook niet qua producten. Noem het liever gewoon MSD-Organon, dat dekt de lading nog enigszins.

De medewerkers van de farmaceutische productie zien de komende maanden met grote zorgen tegemoet. De nieuwe organisatie staat nog lang niet, nog niet alle vacatures zijn ingevuld en nog lang niet alle kennis is overgedragen. Je merkt nu al dat zaken niet lopen zoals ze zouden moeten lopen. Ook van klanten hoor je steeds meer negatieve geluiden. Dat stemt je als medewerker allemaal niet vrolijk en ik ben benieuwd of dit komende maandag allemaal kan worden uitgelegd. Veel mensen zullen de komende maanden niet met al te veel plezier naar hun werk gaan, en ze weten ook dat de rek in hun flexibiliteit bijna is bereikt. Want flexibel zijn de medewerkers, want dat is ook iets wat in de Organon cultuur zat, hoe het ook tegenzit, gewoon doorgaan en hopen dat het beter wordt.

Komende week krijgen ook de medewerkers van research en devolpment (R&D) te horen wat hun toekomst is. Het plan lag al in de kluis, maar moest wachten op goedkeuring van de OR/ RvC. Zij zullen waarschijnlijk dezelfde ellende moeten ondergaan als de productie medewerkers, daar doen die voorwaarden van de OR niets aan af. Wat zou de OR moeten doen als er niet aan die voorwaarden wordt voldaan? De zaak terugdraaien, naar de rechter stappen? Ze geven zelf toe dat het onomkeerbaar proces is, je hebt immers een nieuwe baas en nieuwe regels. Een baas die het niet zo hoog op heeft met medewerkers en medewerkers over hele wereld moeten volgens hetzelfde stramien werken. Culturele verschillen doen er niet meer toe. Het gaat om concurrentie binnen het bedrijf; als je goed presteert krijg je meer werk (dat dan ten koste moet gaan van andere vestigingen). Dat zal dan wel de nieuwe maatschappij zijn. Dan mag je als bedrijf wel vele goede maatschappelijk doelen steunen buiten het bedrijf, maar maatschappelijk ondernemen zou ook binnen het bedrijf moeten zitten. Als je de regels binnen het bedrijf toepast buiten de fabriekspoorten, dan ben ik benieuwd hoe men zou reageren. Als een minister niet wil dat Roemenen en Bulgaren werken bij tuinbouwbedrijven omdat dit volgens de wet niet mag, dan vraag ik me af waarom ze het wel toestaan dat Amerikaanse regels binnen de fabriekspoorten worden toegepast. Ik zeg niet dat het tegen de wet is, maar het schuurt er wel dicht tegenaan. Maar in een land dat zijn eigen identiteit in snel tempo verliest, verbaast het me niets. Als er bedrijven worden genoemd waar Nederland trots op zou moeten zijn worden steevast Shell, Philips en DSM genoemd, maar hoe Nederlands zijn die bedrijven eigenlijk.

Toen ik managementcursussen deed, vertelde men dat de meest productieve medewerker een tevreden medewerkers is. Als dat zo is, dan heeft Merck/ MSD nog wel wat te doen en uit te leggen. Het gezicht van Organon is niet meer, Organon is niet meer en het gevoel van Organon is er in feite ook niet meer. Incidenteel zal ik nog wel wat schrijven, maar ook ik zal me moeten richten naar de nieuwe ‘baas’ of mijn biezen moeten pakken. De toekomst zal het moeten leren en wellicht zit ik er (hopelijk) ook helemaal naast.


bron:  Het gevoel van Organon | Auteur: Alfred Heeroma
Dit bericht is 2883 maal bekeken


Nog in te vullen