Het gevoel van Organon

Blogs

18-06-2011  Leegte

Nu bekend is wat de toekomst van MSD-Organon zal zijn, is de media vertrokken. Er is ogenschijnlijk weinig om over te schrijven. De enige artikelen die verschenen waren over 'handen uit de mouwen', waarbij medewerkers onder werktijd vrijwilligerswerk mogen doen en over 'Made in Oss' een boekje met verhalen van (oud) medewerkers over hun ervaringen bij Organon. Een vermakelijk boekje dat de nostalgie van het bedrijf heeft vastgelegd.

De vraag is wat er over 20 jaar geschreven gaat worden over MSD-Organon, als het bedrijf dan überhaupt nog bestaat. Het zal vast een ander verhaal worden. De realiteit van vandaag is hard. Bij de farmaceutische productie (POO) heeft al een reorganisatie plaatsgevonden. 175 mensen zijn al weg, in feite zijn het er meer, want een aantal functies is nog niet ingevuld. Er is ook al veel overgewerkt, want zonder dat overwerk, was reorganisatie nu al mislukt. Gelukkig zijn er nog mensen te vinden die het willen doen voor het geld, want wie denkt dat het uit liefde wordt gedaan, heeft het verkeerd (een uitzondering wellicht daargelaten). Het bedrijf heeft de targets bekend gemaakt, waarbij op geen enkele manier rekening wordt gehouden met de realiteit. De betrokkenheid van de medewerkers zal er niet echt door worden verhoogd. Daarvoor zouden de doelstellingen SMART moeten zijn. (Specifiek, Meetbaar, Acceptabel, Realistisch, Tijdgebonden)

Ook bij MRL (onderzoek en ontwikkeling) zit men midden in de reorganisatie, die per 1 juli ingaat. De hele structuur zal worden gewijzigd. Veel medewerkers zijn nu bezig met het opruimen van de ruimten, die straks gedeeltelijk leeg komen te staan. Het is dat deze medewerkers nog moeten komen, maar ook hier is de motivatie erg gedaald. Merck heeft weinig erkenning gegeven voor hun werk. De achterblijvers mogen dan blij zijn dat nog een baan mogen hebben, maar zullen ze dezelfde motivatie als voorheen kunnen opbrengen?

Als laatste zal na de zomer de productie van grondstoffen toe zijn aan de reorganisatie. Die dreigt net zo absurd te gaan verlopen als bij de productie van farmaceutische producten. Je krijgt niet het idee dat men open staat voor een andere aanpak. Erg jammer, de mens wordt steeds minder serieus genomen. Steeds meer mensen laten dat weten. Er wordt wel gevraagd om ideeën, maar veelal wordt er niet naar geluisterd, tenzij het past binnen het bestaande beleid. Out of the box denken is er niet bij, al kun je die hele reorganisatie eigenlijk out of the box noemen.

Voor veel mensen brengt het hoofdbrekens met zich mee. Voor degenen die blijven is de vraag hoe en of ze zich kunnen aanpassen aan de abrupte cultuurwijziging. Plannen worden de organisatie ingegooid, maar de uitleg volgt pas later. Het gevolg veel speculaties en onrust. Managers hebben het er maar druk mee. Voor degenen die moesten vertrekken is de vraag of ze nog een passende baan kunnen vinden, welke gevolgen heeft het voor hun pensioen, hun woning en dergelijke. Een stukje zekerheid is weg.

Er wordt me wel eens gevraagd of er dan niets positiefs is. Op zich wel. MSD is slagvaardiger, beslissingen worden sneller genomen, maar soms ook wel te snel. Uitzonderingen zijn niet toegestaan, de organisatie is strak georganiseerd. Een (te) zware organisatie structuur van Organon is doorbroken. Je kunt er goed geld verdienen. Maar weegt dit op tegen alle nadelen. Dat valt dus te bezien, en met mij kijken velen nu de kat uit de boom. Velen zitten er voor het geld en niet (ook) uit passie voor het vak. Op het moment dat iedereen gaat doen wat er van hem of haar wordt gevraagd, dan ontstaan er problemen.

Merck wil wereldwijd een standaard invoeren. Iets wat velen als onzinnig zien. Mensen verschillen nu eenmaal. In Japanse cultuur vervult een medewerker vaak een andere rol dan in de VS of Europa. In plaats het meeste uit het talent van mensen te halen, denkt het Amerikaanse bedrijf blijkbaar dat iedereen gelijk te maken is. Ook in andere bedrijfstakken heeft men er naar gekeken en vaak komt men tot de conclusie dat één standaard niet haalbaar is. Maar zolang men alleen maar denkt in dollars en vooral hoe je er zoveel mogelijk van kunt verdienen met zo min mogelijk kosten, zal dat niet veranderen.

Het zal wel de moderne tijd zijn, maar er ontstaat steeds meer leegte, niet alleen in gebouwen, maar ook in beleving.


bron:  Het gevoel van Organon | Auteur: Alfred Heeroma
Dit bericht is 3411 maal bekeken


Nog in te vullen