Het gevoel van Organon

Blogs

30-09-2011  Berg en Dal

Je kunt tegenwoordig de TV niet aanzetten of je hoort over crisis. Economische crisis, financiële crisis en ook nog bezuinigingen. Een enorm berg negatieve informatie en je zou bijna gaan denken dat de wereld vergaat. Dat is natuurlijk niet zo. Er is zat geld in de wereld en het enige dat moet gebeuren is geld rondpompen. Landen als China, India, Brazilië en ook Afrika maken al jaren een economische groei mee, dus met die ramp valt het wel mee, maar we kijken alleen teveel naar ons zelf en te weinig naar kansen die er liggen.

Ook in de farmaceutische wereld zijn steeds meer kritische geluiden te horen. Zo schreef Raymond Gilmartin, voormalig CEO van Merck (voor Clark) een blog waarin openlijk aangeeft dat werkwijze van huidige CEO’s gericht op kostenreductie niet de juiste weg is. Hierdoor wordt te vaak op korte termijn gedacht en ook te veel aan de aandeelhouders (shareholders) en te weinig aan de stakeholders (consumenten en personeel). In zijn opinie is Merck een bedrijf dat nog steeds oog heeft voor de stakeholders, maar het is maar de vraag of dat (voldoende) waar is, als je de naar de doelstellingen kijkt waar de medewerkers mee worden geconfronteerd. Ook zijn onder het regiem van Gilmartin 4500 medewerkers afgevloeid, dus of hij helemaal objectief is ten opzichte van Merck vraag ik me af, maar (ook gezien alle reacties) slaat hij wel de spijker op de kop.

Een ander gegeven dat hij aansnijdt is of een CEO uit het bedrijf zelf moet komen of juist van buiten. Een CEO die van binnen het bedrijf komt heeft natuurlijk wel kennis van het bedrijf, maar ook een emotionele binding. Dat laatste ziet hij niet als een probleem. Het is dan wel des te vreemder dat bij Organon alle managers die een binding hadden met het Organon verleden, vakkundig naar buiten zijn gewerkt en vervangen door mensen met een Amerikaanse visie. In mijn bescheiden mening zijn Amerikaanse managers mensen die sturen en 'Rijnlandse' managers meer leiden.

Merck doet ansicht best wel aan maatschappelijke binding. Zo leveren ze in diverse projecten kosteloos medicijnen arme landen. Ook aan andere sociale projecten (gericht op zorg) wordt steun gegeven. Maar is dat wel genoeg om te voldoen aan de maatschappelijke factor waar Gilmartin op doelt?

Merck is maar een deeltje van de hele farmaceutische wereld. En met die wereld is wel iets mis. In Europa valt het wel mee, maar in de VS ligt de farmaceutische industrie behoorlijk onder vuur. Ook in Europa begint het nu langzaam door te druppelen. Zo komt er nu een onderzoek of er gelobbyd is door de farmaceutische industrie bij de beslissing om 32 miljoen vaccins tegen Mexicaanse griep aan te schaffen en waarvan uiteindelijk voor €140.000.000 in de prullenbak is verdwenen. Ook het gegeven dat het middel Caelyx, een chemotherapie, niet leverbaar is kwam vorige week in het nieuws. En het blijkt veel vaker voor te komen dat er medicijnen niet geleverd worden. Dat kan gebeuren, maar je zult maar patiënt zijn.

Maar er is meer wat verontrustend is in de farmaceutische industrie. Eerder schreef ik al dat ik me zorgen maak over de ontwikkeling van nieuwe medicijnen. Ik ben niet de enige die me daar zorgen over maakt. Journalist Ed Silverman heeft die zorgen nog eens goed vastgelegd in een artikel Hij wijst er op dat de afgelopen jaren veel mensen met creatieve ideeën zijn ontslagen bij de farmaceutische industrie. Het gevolg is nu dat er steeds meer medewerkers zijn die de ontstane situatie voor lief nemen. Als medewerkers al hun mond opendoen, wordt dat vaak als een bedreiging voor het bedrijf gezien. Je kunt dus stellen dat er dus minder creatieve ideeën zijn bij de Big Pharma. Als eerder schreef ik dat de kleinere bedrijven dat gat moeten invullen, maar de verwachting is dat slechts 2 tot 5% van die bedrijven enigszins succesvol kunnen zijn. Voor het Life Science Park in Oss werden meer dan 80 ideeën ingediend, maar minder dan 10 zullen überhaupt van start gaan en het is maar de vraag of het veel oplevert. Begrijp me niet verkeerd, ik vind het positief dat mensen zich door deze ondernemende vorm willen onderscheiden, maar ik baseer me op ervaringen die ik vind op internet (en laat ik maar hopen dat die informatie dan onjuist is).

Als er minder nieuwe medicijnen worden ontwikkeld, dan heeft dat ook gevolgen voor onze gezondheidszorg. Medicijnen werden altijd gezien als een goedkoper alternatief voor ziekenhuisopname. Maar medicijnen worden steeds duurder en als ook de beschikbaarheid minder wordt, dan zou dit de kosten in de gezondheidszorg wel eens kunnen opdrijven. Ik heb de overheid via mijn blogs al vaker opgeroepen zich actiever te bemoeien met de farmaceutische industrie, maar een krachtig geluid heb ik nog steeds niet gehoord. Als overheid (die uiteindelijk verantwoordelijk is voor de goedkeuring van medicijnen) en de farmaceutische industrie beter met elkaar zouden optrekken, dan zou dat de consument wel eens geld kunnen besparen. Zo zouden ze meer kunnen optreden tegen illegale medicijnhandel. Het bericht van afgelopen avond dat er voor €4,5 miljoen aan medicijnen is onderschept klinkt leuk, maar is op de wereldwijde handen die wordt geschat op € 4 miljard een peulenschil. Veel van die illegale handel komt uit India, een land dat Merck als een groeimarkt ziet, maar ook een land dat juist de grenzen wil sluiten voor buitenlandse farmaceutische bedrijven. Naar schatting komt 20% van de generieke medicijnen uit India.

Kortom de top waarop de farmaceutische industrie 10 a 15 jaar geleden zat, begint langzaam te veranderen in een dal. Steeds meer buitenstaanders zien dat aankomen, maar de wijze waarop de CEO's bij de Big Pharma hier op reageren baart wel zorgen.

Volgende week krijgt het personeel van MSD de kans om via een enquête hun mening te geven over betrokkenheid, energie steken in het bedrijf en enthousiasme in het werk en 'trots zijn' op het bedrijf. Ik vrees echter dat de uitslag de managers niet zal aanstaan. Vorig jaar was er ook een dergelijke enquête en het resultaat daarvan is maar mondjesmaat teruggekoppeld. De resultaten van de enquête op 18 mei, bij de start van de reorganisatie, zijn helemaal niet teruggekoppeld. MSD kan dan wel aangeven dat ze bij voldoende respons een donatie geeft aan een project in Malawi, maar wat mij vooral benieuwd, is wanneer het personeel eens serieus wordt genomen. Veel van het personeel zit nu ook in een dal. Het zal mij benieuwen hoelang het nog duurt voordat die 'crisis' in het nieuws komt, want het gaat niet alleen maar om geld, maar ook om mensen.


bron:  Het gevoel van Organon | Auteur: Alfred Heeroma
Dit bericht is 2882 maal bekeken


Nog in te vullen